Evliyânın büyüklerindendir. Silsilei aliyyenin yirmi birinci ferdi kâmilidir. 918 [m. 1512] senesinde Buhârânın İmkene kasabasında doğdu. 1008 [m. 1600] senesinde İmkenede vefât etti. Evliyânın büyüklerinden Dervîş Muhammed hazretlerinin oğlu ve Muhammed Bâkîbillah hazretlerinin hocasıdır. Zâhirî ve Bâtınî ilimleri babasından öğrendi. Babasından feyiz alarak Tasavvufta yetişip, kemâle erdi. Tasavvuf ilminin ve hâllerinin mütehassısıydı. Bütün ömrü; İslâmiyyete hizmetle ve Peygamber efendimizin güzel ahlâkını insanlara duyurmakla ve öğretmekle geçti. Çok velî yetiştirdi.
Hâcegî Muhammed İmkenegî hazretleri, ömrünün sonlarına doğru şu şiiri çok okurlardı:
Zamân zamân ölümü hâtırlarım,
Bugün ne olacak ben de bilemem.
İsteğim Rabbime yakın olmaktır
Başka ne olursa ona râzıyım.
Mevlâ’nâ Hâlidi Bağdâdî hazretleri bir mektûbunda Hâcegî Emkenegî hazretlerinden bahisle şöyle buyurmuştur: Hâcegî Emkenegî “kuddise sirruh” Hak âşıklarını hakîkî mahbûba kavuşturmak için sıkıntılara katlanarak ve zâhiren kırıklık içerisinde senelerce rehberlik yaptı.
Bir gün talebelerinin bir kısmı ile dikenli bir yerden geçiyorlardı. Bir talebesinin ayakları yalın idi. Hemen her adımda ayağına bir diken batıyordu.
İçinden gizlice âh çekiyor ve ayağını da hocasının izinden ayırmıyor, takip ediyordu. Hocası Emkenegî hazretleri onun bu hâli üzerine iltifât edip; “Kardeşim, ayağa elem dikeni batmadıkça, murat gülü açılmaz,” buyurdu. Bu söz üzerine talebenin gönlü pek ziyâde hoşnut oldu.
Hâcegî Muhammed İmkenegînin oğlu, hâce Ebûl Kâsım, kemâller sahibi idi. İmâmı Rabbânî hazretleri kendisine bir mektup yazmıştır. Bu mektup (Mektûbât) kitabının 1.cild, 180.ci mektûbudur.